Door de bomen laat gasten weer ontsnappen aan dagelijkse druk
Vanaf dinsdag 28 april op VRT 1 en VRT MAX
Dinsdag 14 april 2026 – Het bos ontvangt zes nieuwe gasten: Herman Verbruggen, Joke Devynck, Lieve Blancquaert, Malik Mohammed, Soe Nsuki en Wim Willaert. Deze keer weten ze waaraan ze zich mogen verwachten, want in dit tweede seizoen van Door de bomen kennen ze de regels van het bos: bij aankomst gaat hun smartphone meteen achter slot en grendel, onherroepelijk de telefoonkooi in. Zonder agenda, apps of netwerk, zonder druk van buitenaf verglijdt de tijd.
Zo ontsnappen ze drie dagen aan de dagelijkse druk om altijd en overal bereikbaar te moeten zijn. Van de digitale wereld afgesloten, openen zich onverwachts deuren die jaren geleden op slot gingen. Die klotedag van de plechtige communie, de zelfgemaakte katapult, het spijtige lot van de prijsduif, de vuist van de handtastelijke man, de verrekijker van de nonnetjes... In de tijdloze stilte van de natuur schemert door de bomen plots weer het bos.
Door de bomen is een productie van Alverman & Co en De chinezen.
Door de bomen, vanaf dinsdag 28 april, zes weken lang rond 20.40 uur op VRT 1 en op VRT MAX. Op dinsdag 12 mei is er geen uitzending, dan staat de eerste halve finale van het Eurovisiesongfestival gepland.
Afleveringen
Dinsdag 28 april: aflevering 1 – Lieve Blancquaert
Op de warmste dag van het jaar gaat Lieve Blancquaert op zoek naar wat verkoeling in de bosvijver. Het zwemmen confronteert haar met ouder worden en hoe we tegenwoordig naar ons lichaam kijken. Terug in het huisje doet een plaat van vroeger haar denken aan haar schooltijd. Het machtsmisbruik van zuster Machteld ligt aan de kiem van alles wat Lieve doet. Wanneer ze de volgende dag op het kleine pedaalorgeltje tokkelt, herinnert ze zich “de klotedag van haar plechtige communie”. Plots komt er een ander heel oud verdriet naar boven.
Dinsdag 5 mei: aflevering 2 – Wim Willaert
De geur van het bos brengt Wim Willaert meteen tot rust. Hij is graag alleen, want als ‘achterkomertje’ uit een gezin van vijf heeft hij al snel in zijn eentje moeten leren spelen. Ook in het bos is hij in zijn sas als de eeuwige speelvogel met een mentale leeftijd van zes, zeven jaar. Hij vangt insecten met een vergrootglas en test een eigen tactiek om brutale vogels te lokken. De derde dag is zijn dochter jarig, een mooie reden om de heilige telefoonstilte even te doorbreken en haar spontaan en rechtstreeks vanuit het bos wat seksuele voorlichting te geven.
Dinsdag 19 mei: aflevering 3 – Malik Mohammed
Drie dagen met de gsm achter slot en grendel? Dat is voor Malik Mohammed ver buiten zijn comfortzone. De smartphone bepaalt al jaren het ritme van zijn dagelijks leven, maar hoe langer hij in het bos zonder is, hoe minder hij nadenkt en hoe meer hij gewoon kan zijn. Zijn zonder meer. In de stilte van de natuur beseft hij dat zijn onzekere jeugd in Kenia hem heeft gemaakt tot wie hij vandaag is geworden.
Dinsdag 26 mei: aflevering 4 – Herman Verbruggen
De stilte van het bos doet Herman Verbruggen de eerste dag spontaan luider praten, alsof de bomen zijn gewillige publiek zijn. Het duurt even voor hij zichzelf laat zien, want hij is altijd met twee: al meer dan dertig jaar loopt kampioen Marcske Vertongen met hem mee. Maar na twee dagen in het bos komt hij uit zijn eigen schaduw en haalt Herman de bovenhand. De stille natuur wekt zijn jeugd en kindertijd tot leven en maakt zo de innige band met zijn ouders voelbaar.
Dinsdag 2 juni: aflevering 5 – Joke Devynck
Joke Devynck stapt het bos in op een vreemd moment in haar leven. Tien dagen geleden is de tijd voor haar vanzelf stil komen te staan omdat haar papa plots is overleden. Nog geen twee jaar na het verlies van haar mama, voelt ze zich voor het eerst in haar leven een wees. De natuur zet haar zintuigen op scherp en in de stilte van het bos vindt ze de rust om haar diepe verdriet toe te laten. Maar door de milde herinnering aan haar vrije kindertijd overvalt haar vooral een gevoel van grote dankbaarheid.
Dinsdag 9 juni: aflevering 6 – Soe Nsuki
Sinds haar reis naar de roots van haar vader, heeft Soe Nsuki het gevoel van nergens thuis te horen. In België is ze zwart en in Congo wit. “Jammer dat mensen niet snappen dat je wit én zwart kan zijn.” De derde dag trekt ze erop uit om te gaan vissen. Dobberend op het water denkt ze aan haar vader die er in haar jeugd niet echt is geweest. Maar door de geboorte van haar zoontje Miles kwam hij na jaren weer in haar leven. Ze is blij dat de afwezige vader zo toch een goede grootvader kan zijn.
